zondag 27 december 2009

Gisternacht ben ik in mijn hoofd verdronken.




En ik hoorde je zachte voetstappen op de houten vloer; elk bleek een stille belofte te zijn
jij,
vervullend mijn ogen, verheerlijkend de morgen
en soms liepen wij hand in hand, tot onze voeten zich omsloten.
wij schilderen silhouetten in zacht licht
En ik fluisterde in je gezicht dat nog ingenomen was door schimmen,
hier zijn we, voel me stilstaand in je schaduw.
en mooier dan je getekende mond in het schuwe ochtendlicht,
in je zwarte inktregen waarin we sneller dan treinen vervagen
gesloten in vervlogen momenten die we buiten tijd opnieuw beleven,
ik weet dat jij er was.
en ik voel je woorden vloeibaar zichtbaar door mijn glazen gedachtekom
Ze dreven op een meer van emoties, waarin we verdronken, verdwenen.
Vannacht verdwaal ik in dromen, zie lichtdoorwadende bomen
die de sterren glans ontnemen, hun licht in zich opnemen
voetstappen vervagend op wegloos zwart
rennend door schaduwen die jou ooit observeerden
en ik schreeuw, krijs en doorkras met scherpe vingers
het heden, de oppervlakte
maar tot verleden doorgedrongen,
was jij al lang vertrokken.
-

zaterdag 12 december 2009




Ik weet wie je bent. Ik wou het je alleen even vertellen. Ik houd, van dat wat je bent. Precies, van wat je ,bent.
ik voelde het in cirkels opdwarrelen, ik voelde het warm en lichtelijk op mijn gezicht neervloeien.


Ik liep door donkergrijze muren heen, silhouetten staarden me door intense duisternis aan, misschien onderzoekend. Ik gaf hun geen beeld, ik sloot me gewoon op in mijn eigen onzichtbaarheid en voelde warmte van binnen, een deel was verlicht, en ook als het andere deel nog in nacht gedoopt was, trok iedereen aan dat kleine, gouden deeltje hoop.
En ik warmde mijn vingers aan het, toen ze in koude angst gedoopt waren.
En toen ik mijn ogen sloot, midden op straat bleef staan en even mijn hemeloog volgde, zag ik je weer staan.
Voelde ik weer jouw handen in demijne, je woorden aan mijn lippen.
liefste, ze raakten me. elk van hun. en ook ,toen ze niet meer enkel door vormen spraken.
Maar iedereen rent alleen, iedereen vind zijn eigen weg door de nacht.
ik kan me een tijdje laten dwarrelen, maar dan zou ik toch weer mijn eigen weg langs moeten lopen. daar kan jij mij niet brengen.
Niemand kan me daar brengen, alleen mijn individu.
En dat is sterk, en groeit door jou .
En hij is toch zo bang om te struikelen, je gaf me werkelijk ,steun.

Misschien durf ik ooit weer te schreeuwen, als ik zeker voel dat het niet alleen in me echoot tot het mijn binnendste muren zwart verft.
Schreeuwen in de nacht hebben meer effect.
Gewoon doorlopen
Je komt er wel.

maandag 30 november 2009

verdronken licht.



I had such a dream last night. I was floating above the trees with my lips connected to those of a beautiful figure, for what seemed like an age. Flowery treetops sprung up beneath us and we rested on them with the lightness of a cloud.



De dag dat ik je met een ademhaling omsloot,
me oneindig voelde.
Je verpakte woorden in zacht stappende gedachtes
omwoog een blik recht kruisend in mijn hemeloog.
waar ik heen wil, je tekend licht in de verte
met de blote weerspiegeling van je ogen.
de ontwaakte vonken dansen, vloeiend zichtbaar
lichtelijk gloeien ze aan de oppervlakte.

ik zink, zink door bloesem en stilte recht tot de bodem
waar mijn ogen achter gesloten gordijnen
De geroepen silhouetten kleur en klank geeft, waarop ze teder bewegen.
vertrouwde kindergezichten
eerlijkheid omsloten door vochtige wangen
gehaaste viool ,gevoelde aanraking
gevluchte reiziger danst in het morgenlicht tot hij vloeit
op boomkronen verder weg dan het woord beschrijft.

zondag 29 november 2009

Veilig.




Door het nieuws vluchtig met je vingers gevlogen, niets aan de hand. de lege kop koffie staat op het plaatje van een aanslag in Pakistan, Geen emotie.
Doorlezen, mischien even huiveren, medelijdend aan mensen denken.
Mischien.
Even stilstaan bij al dat bloed op het zand, goede fotograaf.
Dan jas aan, uit huis gestormd, over straat gehaast, onder hoge dreigende grijze muren die zweigend boven ons zweven.
Mensen versmelten in elkaar, in nietszeggende silhouetten, we hebben geen tijd voor ze.
De dag van vandaag, is niet morgen, is niet 50 jaar geleden, is niet over 100 jaar.
We leven nu, nu gevleid in die vluchtige ademhaling, in die gehaaste blik.
Nu, boterhamzakje dwarreld, flesje kletterd op de grond.
Als marjonetten savonds in de bioscoop, starend op dat grote scherm, the Day after Tomorrow ,2012.
Leuke film ,lievelingsfilm, duizende mensen sterven, auto, vliegtuig, boot ongelukken, wat een actie, je vóelt het bijna.

Het is maar een film, fluisterd moeder naar haar kind, dat huilt en naar buiten wil, de kloof tussen film en realiteit niet begrijpt.
mama ,hoe wil jij ooit begrijpen.
Dat het mischien, nog slapende realiteit is.
Je bent uitgeschakeld.
Je begrijpt het niet.
We zijn niet veilig.
We leven tussen atoomcentrales en tussen terroristen en moordenaars.


-

maandag 16 november 2009

De schimmen die ik in morgenlicht tekende.



De muren duwden me plat tegen de grond, weg muur, verschuif muur,
Plafond danst voor mijn ogen.
En alles wat ik in een spiraal van emoties zie
zijn mijn oogleden die in korte afstand net als jonge vogels flatteren,
voor korte tijd wijd open licht binnen laten vloeien
om weer in roesverdronken nacht te vluchten.
En ik zink, ik zink tot de bodem
ik ben een schip zonder zwaartekracht of met juist teveel.
hand onder mijn wang, laat me denken aan onze laatste scherven tweezaamheid
zachte herinneringen doorstromen mij, tekenen je lichtpoorten in het zwart,
tranen vloeien geluidloos tot ze houvast vinden, in een meer vol schimmen.
En ik fluister je naam in de lucht, die hem gierig meeneemt
Zie hem met enkele vleugelslagen uit het raam verdwijnen
vloeiend in een rechte lijn getrokken achter de zwarte silhouetten van de nog ontwakende morgen.
Tot je verdampt was ,keek ik, jij vloeiend in onze realiteit.
En toen het licht werd verdween je,
zonder Gedag .

zaterdag 14 november 2009

La Rencontre .



Nieuwe Lucht vervulde open ogen
die traanden en sloten
Bezit laat mij neer knielen op scherven
Mijn gevoelens dansen nog en ik wil hun geen gladde vloer zijn.
De knikker viel, stuiterde even over de houten vloer, dan lag hij stil.
Dit is wat je wilt, niet waar?
Met een hand voor mijn ogen laat ik me leiden ,Geen zicht maar voel het licht.
Als een windstoot door mijn vingers, ik adem en geef het kans in mijn binnendste te bloeien.
Ik ben geschreven met warmte,
Mijn woorden slaan stuk tegen jouw ogen .
En we lopen blootvoets over stenen water, tot we zacht worden en vloeien
Ver onder de oppervlakte verdwenen
dichtbij, naar elkaar toe getrokken en uiteindelijk rustend
Slapend tot we opnieuw ontwaken door
Donkere wolken die ons zichtbaar maken
En ik vertrok met een lach op mijn lippen .
Au Revoir, Mijn vriend .

vrijdag 6 november 2009

Teardrop on the fire .


-Mevrouw, ik had een ongeluk.
Met haar mee. Ik ben mijn juiste woorden, mijn vertrouwen verloren. En mijn tranen.

-Tranen kunnen niet verloren worden, lief.
-Jawel, mevrouw. Ik haatte ze, maar nu heb ik ze toch wel nodig. Ze absorbeerden werelden in mij, in hun en verhielpen hun naar buiten. Donkere werelden, die nu in me opgekropt zitten. Ze bouwden wegen naar licht, lucht .
Tedere wezens, te erg geschrokken, en toch zijn het trouwe vrienden, ze zullen terug komen, ik weet het. Met velen.
- Wat wanhoop ,zeur, vertel je me dan, kind.
-Nu, dat de wereld om me heen verdronken is in hun, zwarte schemering schaduwen om me heen intenser maakte, ze laten me in de steek. In gezelschap huilen voelt zoveel beter. Maar hun zullen verder zijn gelopen ,als hun in nieuwe vormen vloeien.

-Laat ze nu vloeien.
-Ze houden zich verstopt achter gesloten ogen. Ik voel ze warm, nat, teder maar naar buiten voert geen weg.
En, beseffing hoe ik me voel, slechts in weerspiegeling van andere gezichten. Die wel huilen.
-Ik vrees dat ik je niet begrijp.
-Ik weet. Dat doet niemand op het moment .

maandag 2 november 2009

Of zijn het de golven die de zee meenemen



Ik wou over een rozige dag vertellen.
Een die geboren was uit de schemering, een stukje zilver ,
Teruggevonden in jouw ogen
Vloeiend in morgenlicht reizend
Maar voordat we vergeten, vergeven.
We waren ver weg, buiten zicht slechts schimmen op water.
Ons afvragend waar we zijn, drijven
Woorden die aanspoelden ,stuk sloegen aan de kust
We zonken door de nacht tot we voor onze ogen verdwenen
Kompleet, een geheel
mischien versmeltend.
Gevonden
Elkaar .

dinsdag 20 oktober 2009

Autopiloot.


Some peoples have real problems.

En toen stond ik er, liep ik de lange gang langs mijn groen jasje over de grond sleurend. Ik moest bijna overgeven van angst, zoveel zwarte koude angst, onmacht toen ik de strak getrokken lijnen richting Intensive Care volgde, en toen hoofd op autopiloot. Alsof er iemand meeschreef, maar niet meer in staat was om te beseffen, dat kleine kamertje waarin ik, mijn vader opa en oom zaten, terwijl mijn moeder door de nacht aan kwam vliegen uit Griekenland , slecht, gruwelijk nieuws naagde aan ons allemaal. En toen de woorden, eerst struikelend, dan vloeiend als een tapijt uit de mond van de dokter, al toen hij ons zijn hand gaf voelde ik het.
Zwaar hersentrauma, schedelbreuk, hersenbloedingen. Ze ligt in coma. Eerste operatie achter de rug, acuute levensgevaar. Als ze overleefde, nietmeer de zelfde, grote kans op blijvende schaden . Eerst een gat, zich opendoend en me opzuigend, dan koud besef, dit is niet echt. Ik droom. Knijpen, trappen, water over je heen gooien. Je droomt, wakker worden dit gebeurt alleen maar in filmen of je ergste nachtmerries. En ookal zeiden al die silhouetten om me heen dat het echt was, het kon niet, het kon gewoon niet.
Wachttijd, we mochten naar haar toe. Ik wou niet, ik was alweer misselijk
Dan, plots tweede hersenbloeding. Weer dokter naar ons toe, nou bloed op zijn groen overal, tweede operatie vannacht, wachttijd tussen 3 en 4 uur. Geen tijdbesef, staand in de kou voor de sissende deuren, coffeine in je gietend ookal wou ik het zo graag, in slaap vallen en wakker worden, mijn zusje naast me. Maar, er was geen ontwaken aan, alleen dat wat me stond te wachten wanneer ik morgen over mijn shock heen was. En iedereen sprak in „ze was“ en „wat nou als“- vorm, kaarsen overal kaarsen en biddende handen, we bidden God, zie ons toch maar diep vanbinnen weet ik, ze verlaat ons nou of niet.
Feiten, knalharde feiten. 15 meter diep gestort.
En toen, weer een hersenbloeding, derde operatie die nacht. Wat een gruwelijke nacht maar ik doorwaad hem als onwerkelijkheid, de koude rustige stem in mij heeft gewonnen. Teveel om te beseffen.
En dan, om vijf uur sochtends zien we haar eindelijk, intensive care, één voor een oprecht naar binnen lopend en gebroken op de grond zakkend, wanneer je het bed waarin ze ligt de rug toegekeerd hebt. En ik huil, ik huil woordenloos als ik al die gestaltes in de bedden zie, als reusachtige babys slapend met beademingsapparaten en kale hoofdjes, en een daarvan mijn zusje. En ik kijk naar haar oor, want meer herken ik niet terug.





ik wou dat ik dit verzonnen had.

dinsdag 13 oktober 2009

-


En als ik je nou vertel, dat het allemaal helemaal goed komt, lieve Piekeraar
wil je me dan,
asjebliefd
Geloven.

Lieve stem, ik wil best
maar ik kan nu even niet
Gedachtes draaien cirkels waardoor ik val
in een zee waarop ze varen en gevoelens verdrinken, mij verdrinken?

Het komt allemaal goed.
Goed, zonlicht en lach ,licht en euphorie
Je zult dansen, sta op en adem.

Ik zal niet dansen, struikelen zal ik

Over je eigen voeten hoog uit.

ik moet alles doordenken, en toch zal het net anders gaan
Het maakt me bang, de onzekerheid over het komende
Ik wil
niet
vallen.

Laat het dan varen.

Laat me met rust.

zaterdag 3 oktober 2009

Vreemde bekende.


zacht gevallen tegen het koude glas, schok door je hoofd, slaap moet weggestopt worden.
mensen, emotieloos voor zich uit starend, blikken in kranten borend of deelnaamsloos uit het raam silhouetten vervolgend, schaduwen vloeibaar door de regen heen. Hier en daar wat gemormel, maar wijdgaand geen gezamelijk gespreksthema te bekennen, iedereen hangt zijn gedachtes achterna tot hij op het kleine rode knopje drukt, voorzichtig opstaat en de glazen deuren zich met een sissen openen, stappend in eindeloze regen, verdwaald tot we verder rijden, razen en vergeten
Mischien ken ik je al jaren.
Ik zit al maanden, jaren in diezelfde overvolle acht-uurbus, onze bestemming is elke morgen bijna hetzelfde, maar verboden in kontakt te treden,
want jij stapt twee haltes voor mij uit.
Wij kennen elkaar niet.
Vreemd, vreemden openheid word niet waardeert.
Mijn bestemming is niet dejouwe, wanneer onze blikken elkaar kruisen kijken we al snel langs elkaar heen, verloren in het moment ,in het nietssspreekende beroepsverkeer.
Die vrouw met die grote ogen, elke morgen onzekerheid verstoppend achter een laag veel te dikke poeder en paarse lipstift.
Ikweet zeker, dat je onder dat masker veel meer bent.
Dat kind met zijn overgrote rugzak elke morgen weer met moeite de bus ingestapt, gehinderd door zijn kolossale omvang
Die petjes jongen, elke dag weer met hetzelfde deuntje achterin zittend tot er weer iets nieuws in de charts komt, laatste bankje links, als een onbesproken belofte.
En achter elk van hun, een levensverhaal, die ik alleen maar kan verzinnen terwijl mijn blikken hun vangen en weer loslaten, en ik
wie ben ik in dit midden
Het meisje met die lange haren en die paarse schoenen, dat iedereen elke morgen zo, onderzoekend aankijkt?
Jij kent mij niet.
Frustrerend.

zaterdag 26 september 2009

Lichtelijk gloeien ze aan de oppervlakte.



De melodie danst met het zonlicht in mijn hoofd mee,
gevuld met kronkelende gedachtes die groeien in een meer van oneindigheid
Tussen licht en donker
Zonlicht steelt schaduw
Zwarte bodems maar lichtelijk dansen,
Wij,
Verjaagd angst en zorg achter poorten van woorden
vertrokken uit mijn gezicht,
tot ze ons vinden,
hun zoeken ,denken, met brede stralen
felle lichten dansend over het tapijt
Geen plaats voor gevoel
we zijn vluchtigen in een wereld vol wantrouwen
neem mijn hand geliefde, we zullen ontsprongen zijn voordat de golf de nacht
meeneemt
we zullen duiken achter de horizon,
waar zonlicht verdrinkt en
lichtelijk dansen op blote voeten
sta stil,
de illusie werd opgezogen door mijn lippen
teug na teug, dikke zwarte klonten
ontaard, laat mij vallen,
laat ons varen,
voel mijn verlangen,
tot aan de grond als,
angst voor het water
we zullen baden
in zonlicht.
-

zondag 20 september 2009


In mijn hoofd, in mijn gedachtes regent het in stromen.
langgetrokken woorden
stromende gezichten
onweer, zacht in slaap gewiegd achter geborgen glas
Zacht in melancolie weggezwommen,
weggedoken achter zinnen, woorden
Zon door wolken in mijn hoofd verzameld
smeltende stilte, vormen druppels,
meren waarin jij diep zeilt, zinkt
Vloeiende lach
Wereld reflecteerd in plassen, plassen vervagen in licht
Jouw stappen, nog zo klein vormen golven.
Verdronken met jou mee
Niet meer lang, en we zullen ontwaken.

zaterdag 19 september 2009

Ik heb een nieuwe computer, ja, Nu ga ik bloggen

Wat filosofisch van mij.

Feit is dat ik enorm gelukkig ben met een muis zonder balletje erin die steeds onder mijn bureau rolt en mijn toetsenbord dat wel lijkt te TYPEN.
En, dan ook nog zo een fijn scherm en ik kan zelfs the Doors horen die opstaan, zonder dat mijn computer erdoor heen zoemmmmmmmmmt en het beeldscherm zien (!), inplaats van ERROR ERROR ERROR venstertjes
Leven is mooi
God is aardig
tegen mij.
Pas als je het ergste hebt gezien kun je het betere waarderen
Toch nog een wijze zin
Hmmmmmm Jeshhh.

zondag 13 september 2009

Verlangen, verlangens, verlanglijstje


1) Heliumballonnen, heel veel met een strik eraan ,
En dan vasthouden en vliegen maar
Een keer naar Ierland, asjebliefd
En voor het avondeten terug zijn.

2) Wakker worden met de zon in je ogen naast hem en dan koffie.
Heel veel koffie
Puur Geluk.
3) een heel bos houtskool ,in mijn tuin.
en in de herfst kleuren ze tot pastelkrijt om.
4) Een klok die naar mijn ritme draait. Geen tijden, geen grenzen alleen nogmaar die die ik wil.
5) Ik wil appeltaart en de lekkerste chocolade, ik wil eten zonder ookmaar een kilo bij te komen.
6) Ik wil mijn agenda ergens in een Zuid Limburschke sloot laten vallen.
7) Ik wil een vindhetmator. Ik ben te vaak dingen kwijt.
Een knopje, en alle verloren stuff in je handen.
8) Een land achter mijn spiegel.
Met draken en feeen en mooie bossen en mooi licht en mooie kastelen en mooie rivieren en mooie verhalen en leuke centauren die je thee en Russische honing aanbieden.
9) Inspiratie in potjes
10) Dat er vrede op aarde enzo moet komen vanzelfsprekend.
11) Uiteindelijk wil ik nog vloeiend frans kunnen en Liefde van iedereen op de wereld.
-

zaterdag 5 september 2009

de Liefhebber.


Dit is mijn schaduw, en hij danst in je mee wanneer je door de donkere koude treinschijf naar mij kijkt
Op het perron staant, omgeven van mensen
maar toch zo alleen, in diepe stilte en gezwollen pijn verhuld
wij zijn alleen.
Dit was niet mijn idee, ik geef niemand de schuld,
Ik wil gewoon eenvoudig iets geven,
Dat je niet meer zien kan, maar mischen wel voelt.

ik wou dat mijn droom jou stil liet staan,
maar pauseren word niet gewaardeerd in deze snelle wereld waarin elke fout fataal wordt.
Als je koude voeten hebt, neem mijn wollen kousen
Die heb ik ook
voor deze illusie
Ik wou dat ik mijn omgeving niet meer bevroor, maar mischien in kon zien dat het leven iets
Prachtigs met mij plant, ik voelde het, een jaar geleden
En wat er gebeurde is te groot voor woorden en het begrip is te klein om het een kleur te geven,
Wij zijn reizende langs een snelle stroom waarin vaag spiegelbeelden reflecteren,
Die wij hielden en varen lieten,
Ik ben gelukkig.
ik voel een welgevormde belofte, hangend tussen mijn vingers wanneer ik schrijf, mijn gedachtes op het golvende papier laat stromen,

Hij spreekt tot mij.
Mijn indrukken schrijven verhalen van mensen en roes,
Van schijn en schijnheiligheid, waarachter ik toch durf te voelen.
Mijn liefde tot hun groeit met elke dag,
Hun afwezigheid is tijdelijk en mijn vaart duurt lang,
Wanneer ze moeilijk uitgebrachte woorden zacht vertellen,
Staan wij er, zijn wij veilig door de nacht
aangereisd.
Wij houden van elkaar.
-

donderdag 3 september 2009

over genies.





Ik vind ze allemaal wel fijn, alleen Albert,
Die staat er alleen maar bij omdat hij grappig haar heeft.

dinsdag 1 september 2009

I´m a rabbit in your headlights




Im a rabbit in your headlights
Scared of the spotlight
You dont come to visit
Im stuck in this bed

Thin rubber gloves
She laughs when shes crying
She cries when shes laughing

Fat bloody fingers are sucking your soul away.

Im a rabbit in your headlights
Christian suburbanite
Washed down the toliet
Money to burn



Ik ben machteloos.
Ik ben bezitteloos.
er zijn geen regels, want regels bestaan alleen maar als ze respecteerd en opgevolgd worden
Gebroken regels zijn geen regels meer
Ik ben geen leidingsgever
Er is geen leidingsgever
Leidingsgevers kunnen alleen maar bestaan als ze opgevolgd worden
respecteerd.
Groot woord, dus eigenlijk is er alleen maar ,
Respect
Mischien,
Het enige bezit noem ik mijn leven.
Dáár heb ik macht over, en over geen mensen, geen dieren ,geen dingen, geen niks.
Ik ben mens.
Waarom ik zoveel afhankelijk laat maken van materieel bezit,
Is mij een raadsel.
-

zaterdag 29 augustus 2009

Le journee accompli.



Dit, dames en heren, is mijn perfecte dag. Geen verdrinkende schaduwen, alleen maar de lach van de cylindermannen weerkaatsend aan de bomen. Er is zoete appeltaart en spronkeldend water aan een beekje waarin onze blote tenen baden intussen wij onze handen in welgeurende haren graven.
Je lach laat mij loskomen van de harde grond en zet me ergens neer, op een wolk aan de lichte hemel waarin wij draken en neuzen zien. Mijn lippen voelen zacht en getuigen nog van je laatste kus. Ik adoreer. ik zou zo kunnen slapen, maar ik droom toch al. Er is geen scheur, er is geen barst. de lijnen zijn vervormd en geven plaats voor onze wensen. De dag is nog jong en voorvreugde laat gedachtes dansen.
savonds zullen vrienden komen. Ze zullen fijne melodieen spelen,op hun lichtkastanie bruine gitaren met rode band. Pratend ontspannen en niet over morgen.
Want mischien zijn we dan wel weer gevallen, uit ons paradijsje.
Er is warmte en licht, intensiteit die me schrikken laat.
En net als ik besef, het is echt,
Perfect
hebben wij weer verlaten,
Zonder gedag.

vrijdag 28 augustus 2009

zelfbeschrijving, ook maar persoonlijk.





Mijzelf beschrijven
Ikvind het flink moeilijk.
Ikben een mens met veel gedachtes, ideeen en mijn eigen filosofie die eigenlijk niet van mijzelf is aangezien hij door kleine splinters
samengezet word tot een totaalbeeld, mijn eigen weerspiegeling van de aardbol
waarop wij leven , het leven waar in wij leven, de mensen waar met wij leven.
ik houd ervan mijn gedachtes vast te leggen, in mijn hand, op papier,
ik teken ,schrijf, fotografeer en dicht veel.
Ikhoud veel van muziek echter moet ik eerlijk bekennen, ik ben geen muzikaal talent.
Soms moet je dat gewoon accepteren.
Ik houd van kleren, of eigenlijk meer van uitstraling
waar aan hun iets toevoegen. Ik houd van gezelligheid en pret, ik kan open zijn tot het randje en behoorlijk meegaan in droge humor,
maar heb ook een diepzinnige kant.
Ik houd van mijn vrienden, echtwaar.
Ik doe mijn best eerlijk te zijn tegen anderen en vooral tegen mijzelf.
Ikhoud van uitbundige, creatieve, ongedwongen ,diepzinnige en gevoelige mensen.
maar ook van de hele rest.
Ik heb gewoon extreem veel respect voor mensen en mijn leven ,
ookal vergeten anderen die soms tegenover mij.
Ik heb een blog, en dat vind ik fijn.

Ikheb een gedichtenbundel,
waaraan ik echter nogsteeds schrijf en waar aan ik ook nog
mijn halve leven ga schrijven, I guess.
En die is lekker alleen maar voor mijn liefsten omdat hun het ook echt begrijpen
en het behoorlijk persoonlijk is.
Ik heb een hekel aan commercialiteit,
oppervlakkigheid en voor de rest denk ik er niet graag overna wat ik allemaal haat, maar meer waar ik van hóud.
Ik ben ervan overtuigd dat ik niet in het leven sta om ongelukkig te worden van dingen die ik haat.

Ik weet nog niet goed wat ik met mijn toekomst moet. dat hoort ook niet ,
het is toch niet voorspelbaar.
mischien kunst studeren in Amsterdam.
verder ben ik facineerd door vrijheid, mooie lachen en fijne conversaties.

ik heb een zwakte voor oude bands en schorre mannenstemmen, verhalen, koffie en indiemuziek.
Ik ben flink vergeetachtig.
Ik denk dat het nu goed zo is, echt wel
anders verveel jij je nog.
En dat wil ik niet.

maybe, it´s not important in life to BE strong, but to FEEL strong.
-

donderdag 27 augustus 2009

zondag 23 augustus 2009

De dood.


Ik aanvaard de dood eigenlijk niet als iets dat ik vrees.


Angst voor de dood is illusie.
Het is niet de dood die je vreesd, niet de angst voor de gebeurtenis zelf,
maar voor het verlaten van je liefsten,
mischien ook de pijn die je aanvaren zal,
en daarmee
Zijn het uiteindelijk altijd de gevoelens die deze gebeurtenissen in je losmaken, die je vreesd.
niet de gebeurtenis zelf.

het gaan in het ongekende, en daarmee is het het grootste ongekende.
aangezien niemand weet wat er na de dood wacht.
God,Allah, het hogere, hoe je het ook wilt noemen ookal vind ik het te groots om het aan één woord te hechten,
een liefwaardig beeld waarin je geloofd en je daarmee licht in het ongekende meestuurt
mischien, en zelf dit wou ik een kans tot realiteit geven, bepaald alleen je wilskracht wat er met je ziel gebeurt, wanneer deze niet meer aan je lichaam gebonden is.
Ik geloof het.
Waaom zijn kinderen bang voor het donker, houd het de spoken weg als licht in de vloer schijnt?
Het is de pure angst voor de onwetenheid, wat er in het donker schuilt
Het verlaten van deze veilige wereld, waarin je je plekje gevonden hebt en geborgenheid.
Toch vrees ik hem niet, maybe i'm a fool
Maar ik wl simpel geen angst hebben, voor mischien maar
mijn eigen geloof in dingen
iets dat iedereen ooit gebeurt ,vroeger of later.
ik denk dat het antwoord voor leven na de dood, of het mischien niet leven,
Gewoon in ons zit,
zoals zoveel dingen.

zaterdag 22 augustus 2009

De zwarte kant van het sprookje.



Mijn kommetje inspiratie voor vandaag.
ookal wou ik er iets heel speciaals van maken
en heb ik wel honderd woorden geschreven
En heb ik wel 3 staafjes houtskool opgemaakt
Ik wou eens iets heel
Zwarts.
En mijn gedichtenbundel is er heel erg blij mee.


Gebroken Personen vervagend
In onwerkelijk Straatlicht
Opgezogen door nat,zwart asfalt
Kronkelende Schaduw zonder kontuur,
Vlekken op mijn realiteit
Steeds meer wordend,
Vermengend
Vormen een meer van Zwarte dromen waarop lichtjes hoop
Als schijnen in een schacht verdwijnen,
Slaaploos
Gestapt in deze wereld

Ogen spreken meer dan stille Getuigen
Over mijn voorval,

Mijn losse grip op de wereld,
Mijn,
Angst voor eigen schaduw
Vreet mij op,
Kreten vervagend in eigen
Sloten
Het diepste verdriet wordt maar niet
Uitgehuild
Omdat er geen woorden meer voor zijn.
Zo, diep raken
Houd mij vast
In je armen, In je ogen
En fluister mijn Nachtgebed
Als stille groet
Wanneer wij er niet meer zijn.
Maar weggedwaald in je slaap ,
Het Purpuurn Wereldje achter zachte Lakens
Waarin ik me wil vervangen.
-

vrijdag 21 augustus 2009

Iedereen vertellen dat je het al weet,



En ach, iedereen zich zorgen
Wat ze later willen
maar stiekem
Het ook niet weten.


Nee, ik weet het niet. Dat zou net zijn alsof je het boek al kent voordat het geschreven is. Dat is net, alsof het voorspelbaar zou zijn, mischien leef ik morgen wel niet meer? hoe wil ik dan mijn leven plannen?
Ach, mischien valt vannacht wel een bom op mijn dak of knapt er nou nét een kerncentrale. Of tien. Of word ik morgenvroeg van een auto aangereden als ik de krant ga halen
(Niet, dat ik ooit de krant haal.) Of word ik nou wakker. En blijkt het allemaal maar een bitterzoete droom geweest te zijn. mischien zitten wij wel, net zoals het met onze ziel ook is in een wereld in een andere. En die ook weer in een andere, en die ook weer in een andere, en wat; vertel mijn vriend, als het oneindig is? Een kring, een cirkel
Stomme bestaanstheorie. Of we bestaan of niet. We komen er toch niet achter, I dont care. Een schande voor de filosofie, mischien.
Zo ,je ziet ik kan niet voorspellen. ikwil wel een idee geven, een wens, een kleur,geen plan. Mijn volgend doel is de Kunstacademie, waar ik nou al naartoe werk. Zoals vaders graag vragen; En dan, hoe wil je geld verdienen?
Ach papa, maak je geen zorgen ik trouw later toch met een steenrijke man en woon in een wit huisje met een rood dakje tussen groene dennenachtige boompjes op een heuveltje aan de zee. Goed, probleem opgelost. of als het allemaal niks word wat ik als geboren optimist niet geloof ga ik maar tot Canada trampen zoals die vent in Into the wild en leef ik van bessen en vissen. Want ik ben vegetaries. En anders laat ik me op de maan schieten en ga ik daar een nieuw volk stichten. of allebei. of niets.
Peper voor je inspiratie ,dit, trouwens
Ik vind het erg plezant.

donderdag 20 augustus 2009

mischien is het wel Filosofie.


Ikzoek naar het onuitgesprokene.
Het kronkeld onder mijn voeten en ookal dwingt het mij gewoon meetelopen en niet stil te staan, Ik wil meer dan zien. Ik probeer te begrijpen, de kern te ontmoeten.
Wat is god?
Je voelt het, je ziet het en daarvoor heb je geen spiegel nodig. We dragen elk antwoord toch al in ons, er is toch bijna niks dat we niet weten.
Maar het ligt begraven ,mischien zoals zandkorrels begraven liggen onder een hoop troep. En soms,onder je eigen schoenen.
vandaag ontmoet ik.
Eerst de oppervlakte waarnemen, een handslag, een blik ,een scheve lach
Ze zoeken ook naar het onuitgesprokene, en samen praten wij over het onuitgesprokene.
We geven ruimte tussen woorden en openbaren onze eigen, veelzijdige ,veelkleurige, veelvormige wereld. Die niet onze eigen is
Hoe kun je, wil je het eigenlijk, voor ieder bepalen wat het leven is?
Als je het antwoord in je voelt, mischien voldoet het wel.
Maar mensen hebben spiegels nodig ,hun reflectie in personen geeft stevigheid en houvast.
vandaag wil ik reflecteren
lief hebben
achter het beeldscherm kijken, hoofdrolspeelster in je hoofd zijn
Wij zijn meer dan onze voetstappen over ons vertellen.
mischien voel je
mijn reflectie.

De clown.


Hij houd zijn handen voor het gezicht, lange wit geschminkte vingers verduisteren de rode stof van het gordijn. Zijn hart bonst als een jong dier, stil fluisterd hij. Als ze je horen zwaait er wat.
Hij voelt de stem van de cylinderman, de kleintjes beginnen te huilen. Stil, fluisterd hij en laat in zijn hoofd een kinderlied stromen,
een misstapje op zijn gepoetste schoentjes en ze lachen ,brullen , de schaduwen om hem heen cirkelen hem in en laten het felle licht dat op hem schijnt nog lichter worden, tot het hem verblind. Hij zal vallen en geschopt worden zijn werk, brood, levensverzekering verliezen. Hij is zo uitgeput. Nachten oefende hij, dwang de zwaartekracht om hem niet los te laten, gedansd op een touw zonder houvast waarin alleen een lijntje hem hield voor de vrije val. Dansend op het dak van de aarde. op een touwtje, geweefd door eigen woorden.
De clown trekt zijn strikje recht. raakt met zijn vingertoppen zijn gezicht, heel zacht anders loopt zijn schmink uit. Hij word duizelig van de rook en de hitte tussen het gordijn en zichzelf, maar hier is hij beschermd, hier houd hem iets.
Met een flits realiseerd hij dat zijn naam word uitgesproken. Hij word waargenomen. achter zijn wangen woest een vlammenmeer.
Het gordijn beweegt zich. binnen seconden zal hij zichtbaar zijn, kwetsbaar.
Hij dwingt zich tot een lach. treed voor gesloten vreemden, die wild klappen voor iets dat mischien nooit zou komen.
-

woensdag 19 augustus 2009

over het talent, maar mischien ook niet.




Ik heb een vriend, die me soms opzoekt met een vreemd lachje op zijn lippen. Hij verft, hij schrijft, hij schetst, en soms praat hij ook met mensen. Hij is slim, mijn vriend. Hij is creatief. Hij is naamloos en toch briljant. Hij is bescheiden en toch houd iedereen van hem. Maar hij is er niet altijd, soms moet hij ook weg.
Eronderdoor. Hij verlaat me dan. Hij verstopt zich niet, zo flauw is hij niet. Hij is er gewoon even
Niet.
En als mensen vragen hoe hij dat doet.
Geeft hij geen antwoord
En als mensen vragen waar hij blijft
Het spijt, ik weet het niet.
Hij is wijze, mijn vriend. Hij weet wat het beste voor hem is en ook voor jou en mij. Hij is kwetstbaar, mijn vriend. Hij draagt de sleutels van dat hele gevoelspotje bij zich, in het jaszakje van zijn verfbesmeerde Jas. Hij houd niet van de realiteit waar hij deel van uitmaakt.
Hij laat zich niet dwingen. Door niemand, daar kun je roepen, de nacht in schreeuwen, hij komt alleen maar bij sommigen en soms.
Ik noem hem puur geluk, maar hij lacht daar alleen maar over.
Zijn gezicht is tegelijkertijd een pretface en ook een portret van “Schreeuw”.
Hij is gevoelig en sentimenteel. Begrepen word hij door niemand, hij is populair maar tegelijkertijd eenzaam.
Hij zoekt niet naar Inspiratie, inspiratie zoekt hem op.
Hij is een vluchtige vreemde en toch mijn vriend.
-

"mama, de man met de cocaine is er."





Lichten vliegen langs. Net zoals de stof op het asfalt, de mensen in hun roestige autos en de grimmige gezichten langs mij heen. Met doffe gevaarlijke ogen branden ze gaten in de stinkende lucht, hun voeten scheef op straat gezet en overgestoken zonder te kijken. Hun laatste dag is toch dichtbij. Autos slaan op hun stuur, de gillende toeters getuigen van de agressiviteit die in woeste rillingen vanuit elk persoon in deze wijk uitgaat. Als het niet agressiviteit is, is het angst. Je leest het in hun ogen. De schaduwen in ze, oppervlakkige getuigen van het verdriet en de wanhoop, dat achter hun leeft. Ze verdrinken het. Braken het in de goot waneer het goud, dat hun enkele ogenblikken ongedwongen geluk liet voelen uit de hersenen is verdwenen. Ze blazen het in kleine spiralen in de lucht. De straat stinkt naar kattenpies, braaksel en de geur van verbrand vlees, dwelmend uit het dönerhoekje boven op de straat.In de rivier aan de wijkrand drijven Aldizakjes naast luxe speedboten van de rijken, die aan de andere kant van de rivier leven. Een kind met blond geverfte hanenkam en vettige huid rent met een zakje wiet in zijn hand de stoep op, verdwijnt in een donker straatje. Zijn voetstappen weerkaatsen aan de vochtige muren, grijs opstekend zoals elk gebouw in deze wijk. Geen kleur in dit leven, dichtgebouwd achter geweld en baksteen.
-