zondag 23 augustus 2009

De dood.


Ik aanvaard de dood eigenlijk niet als iets dat ik vrees.


Angst voor de dood is illusie.
Het is niet de dood die je vreesd, niet de angst voor de gebeurtenis zelf,
maar voor het verlaten van je liefsten,
mischien ook de pijn die je aanvaren zal,
en daarmee
Zijn het uiteindelijk altijd de gevoelens die deze gebeurtenissen in je losmaken, die je vreesd.
niet de gebeurtenis zelf.

het gaan in het ongekende, en daarmee is het het grootste ongekende.
aangezien niemand weet wat er na de dood wacht.
God,Allah, het hogere, hoe je het ook wilt noemen ookal vind ik het te groots om het aan één woord te hechten,
een liefwaardig beeld waarin je geloofd en je daarmee licht in het ongekende meestuurt
mischien, en zelf dit wou ik een kans tot realiteit geven, bepaald alleen je wilskracht wat er met je ziel gebeurt, wanneer deze niet meer aan je lichaam gebonden is.
Ik geloof het.
Waaom zijn kinderen bang voor het donker, houd het de spoken weg als licht in de vloer schijnt?
Het is de pure angst voor de onwetenheid, wat er in het donker schuilt
Het verlaten van deze veilige wereld, waarin je je plekje gevonden hebt en geborgenheid.
Toch vrees ik hem niet, maybe i'm a fool
Maar ik wl simpel geen angst hebben, voor mischien maar
mijn eigen geloof in dingen
iets dat iedereen ooit gebeurt ,vroeger of later.
ik denk dat het antwoord voor leven na de dood, of het mischien niet leven,
Gewoon in ons zit,
zoals zoveel dingen.

2 opmerkingen:

  1. aaw, heel mooi beschreven !
    ook al ben ik het niet met alle punten eens,
    maar met de meeste.

    maar het is heel mooi en kloppend ! x3
    i like !
    <3

    BeantwoordenVerwijderen
  2. wauw.
    ik ben er wel een beetje stil van
    en het plaatje
    lovely.
    fijndit!<3

    BeantwoordenVerwijderen