zaterdag 5 september 2009

de Liefhebber.


Dit is mijn schaduw, en hij danst in je mee wanneer je door de donkere koude treinschijf naar mij kijkt
Op het perron staant, omgeven van mensen
maar toch zo alleen, in diepe stilte en gezwollen pijn verhuld
wij zijn alleen.
Dit was niet mijn idee, ik geef niemand de schuld,
Ik wil gewoon eenvoudig iets geven,
Dat je niet meer zien kan, maar mischen wel voelt.

ik wou dat mijn droom jou stil liet staan,
maar pauseren word niet gewaardeerd in deze snelle wereld waarin elke fout fataal wordt.
Als je koude voeten hebt, neem mijn wollen kousen
Die heb ik ook
voor deze illusie
Ik wou dat ik mijn omgeving niet meer bevroor, maar mischien in kon zien dat het leven iets
Prachtigs met mij plant, ik voelde het, een jaar geleden
En wat er gebeurde is te groot voor woorden en het begrip is te klein om het een kleur te geven,
Wij zijn reizende langs een snelle stroom waarin vaag spiegelbeelden reflecteren,
Die wij hielden en varen lieten,
Ik ben gelukkig.
ik voel een welgevormde belofte, hangend tussen mijn vingers wanneer ik schrijf, mijn gedachtes op het golvende papier laat stromen,

Hij spreekt tot mij.
Mijn indrukken schrijven verhalen van mensen en roes,
Van schijn en schijnheiligheid, waarachter ik toch durf te voelen.
Mijn liefde tot hun groeit met elke dag,
Hun afwezigheid is tijdelijk en mijn vaart duurt lang,
Wanneer ze moeilijk uitgebrachte woorden zacht vertellen,
Staan wij er, zijn wij veilig door de nacht
aangereisd.
Wij houden van elkaar.
-

1 opmerking:

  1. ik hou van je woordkeuze
    en sowieso
    moooi
    vooral dit stukje vind ik mooi:
    'Wij zijn reizende langs een snelle stroom waarin vaag spiegelbeelden reflecteren,
    Die wij hielden en varen lieten,
    Ik ben gelukkig.'

    <3

    BeantwoordenVerwijderen