dinsdag 20 oktober 2009

Autopiloot.


Some peoples have real problems.

En toen stond ik er, liep ik de lange gang langs mijn groen jasje over de grond sleurend. Ik moest bijna overgeven van angst, zoveel zwarte koude angst, onmacht toen ik de strak getrokken lijnen richting Intensive Care volgde, en toen hoofd op autopiloot. Alsof er iemand meeschreef, maar niet meer in staat was om te beseffen, dat kleine kamertje waarin ik, mijn vader opa en oom zaten, terwijl mijn moeder door de nacht aan kwam vliegen uit Griekenland , slecht, gruwelijk nieuws naagde aan ons allemaal. En toen de woorden, eerst struikelend, dan vloeiend als een tapijt uit de mond van de dokter, al toen hij ons zijn hand gaf voelde ik het.
Zwaar hersentrauma, schedelbreuk, hersenbloedingen. Ze ligt in coma. Eerste operatie achter de rug, acuute levensgevaar. Als ze overleefde, nietmeer de zelfde, grote kans op blijvende schaden . Eerst een gat, zich opendoend en me opzuigend, dan koud besef, dit is niet echt. Ik droom. Knijpen, trappen, water over je heen gooien. Je droomt, wakker worden dit gebeurt alleen maar in filmen of je ergste nachtmerries. En ookal zeiden al die silhouetten om me heen dat het echt was, het kon niet, het kon gewoon niet.
Wachttijd, we mochten naar haar toe. Ik wou niet, ik was alweer misselijk
Dan, plots tweede hersenbloeding. Weer dokter naar ons toe, nou bloed op zijn groen overal, tweede operatie vannacht, wachttijd tussen 3 en 4 uur. Geen tijdbesef, staand in de kou voor de sissende deuren, coffeine in je gietend ookal wou ik het zo graag, in slaap vallen en wakker worden, mijn zusje naast me. Maar, er was geen ontwaken aan, alleen dat wat me stond te wachten wanneer ik morgen over mijn shock heen was. En iedereen sprak in „ze was“ en „wat nou als“- vorm, kaarsen overal kaarsen en biddende handen, we bidden God, zie ons toch maar diep vanbinnen weet ik, ze verlaat ons nou of niet.
Feiten, knalharde feiten. 15 meter diep gestort.
En toen, weer een hersenbloeding, derde operatie die nacht. Wat een gruwelijke nacht maar ik doorwaad hem als onwerkelijkheid, de koude rustige stem in mij heeft gewonnen. Teveel om te beseffen.
En dan, om vijf uur sochtends zien we haar eindelijk, intensive care, één voor een oprecht naar binnen lopend en gebroken op de grond zakkend, wanneer je het bed waarin ze ligt de rug toegekeerd hebt. En ik huil, ik huil woordenloos als ik al die gestaltes in de bedden zie, als reusachtige babys slapend met beademingsapparaten en kale hoofdjes, en een daarvan mijn zusje. En ik kijk naar haar oor, want meer herken ik niet terug.





ik wou dat ik dit verzonnen had.

5 opmerkingen:

  1. ik weet niet wat ik hier op moet zeggen. o:
    geen woorden voor.
    maar je weet wel wat ik bedoel.

    sterkte <3

    &ik ben er altijd voor je, wat er ook mag gebeuren ><.

    (L)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. lieve lieve miriam
    ik hoop echt, echt dat alles goedkomt
    heel veel sterkte <333

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Jeetje zeg, wat afschuwelijk. Ik hoorde het laatst van Luka, ik was echt heel erg geschrokken. En dan haar profielfoto op hyves, om kippenvel van te krijgen.
    Maar wat schrijf jij prachtig, het onderwerp is akelig, maar je brengt het heel mooi over.
    Heel veel sterkte, ook aan je ouders en familie. Ik leef met jullie mee!

    BeantwoordenVerwijderen