maandag 30 november 2009

verdronken licht.



I had such a dream last night. I was floating above the trees with my lips connected to those of a beautiful figure, for what seemed like an age. Flowery treetops sprung up beneath us and we rested on them with the lightness of a cloud.



De dag dat ik je met een ademhaling omsloot,
me oneindig voelde.
Je verpakte woorden in zacht stappende gedachtes
omwoog een blik recht kruisend in mijn hemeloog.
waar ik heen wil, je tekend licht in de verte
met de blote weerspiegeling van je ogen.
de ontwaakte vonken dansen, vloeiend zichtbaar
lichtelijk gloeien ze aan de oppervlakte.

ik zink, zink door bloesem en stilte recht tot de bodem
waar mijn ogen achter gesloten gordijnen
De geroepen silhouetten kleur en klank geeft, waarop ze teder bewegen.
vertrouwde kindergezichten
eerlijkheid omsloten door vochtige wangen
gehaaste viool ,gevoelde aanraking
gevluchte reiziger danst in het morgenlicht tot hij vloeit
op boomkronen verder weg dan het woord beschrijft.

zondag 29 november 2009

Veilig.




Door het nieuws vluchtig met je vingers gevlogen, niets aan de hand. de lege kop koffie staat op het plaatje van een aanslag in Pakistan, Geen emotie.
Doorlezen, mischien even huiveren, medelijdend aan mensen denken.
Mischien.
Even stilstaan bij al dat bloed op het zand, goede fotograaf.
Dan jas aan, uit huis gestormd, over straat gehaast, onder hoge dreigende grijze muren die zweigend boven ons zweven.
Mensen versmelten in elkaar, in nietszeggende silhouetten, we hebben geen tijd voor ze.
De dag van vandaag, is niet morgen, is niet 50 jaar geleden, is niet over 100 jaar.
We leven nu, nu gevleid in die vluchtige ademhaling, in die gehaaste blik.
Nu, boterhamzakje dwarreld, flesje kletterd op de grond.
Als marjonetten savonds in de bioscoop, starend op dat grote scherm, the Day after Tomorrow ,2012.
Leuke film ,lievelingsfilm, duizende mensen sterven, auto, vliegtuig, boot ongelukken, wat een actie, je vóelt het bijna.

Het is maar een film, fluisterd moeder naar haar kind, dat huilt en naar buiten wil, de kloof tussen film en realiteit niet begrijpt.
mama ,hoe wil jij ooit begrijpen.
Dat het mischien, nog slapende realiteit is.
Je bent uitgeschakeld.
Je begrijpt het niet.
We zijn niet veilig.
We leven tussen atoomcentrales en tussen terroristen en moordenaars.


-

maandag 16 november 2009

De schimmen die ik in morgenlicht tekende.



De muren duwden me plat tegen de grond, weg muur, verschuif muur,
Plafond danst voor mijn ogen.
En alles wat ik in een spiraal van emoties zie
zijn mijn oogleden die in korte afstand net als jonge vogels flatteren,
voor korte tijd wijd open licht binnen laten vloeien
om weer in roesverdronken nacht te vluchten.
En ik zink, ik zink tot de bodem
ik ben een schip zonder zwaartekracht of met juist teveel.
hand onder mijn wang, laat me denken aan onze laatste scherven tweezaamheid
zachte herinneringen doorstromen mij, tekenen je lichtpoorten in het zwart,
tranen vloeien geluidloos tot ze houvast vinden, in een meer vol schimmen.
En ik fluister je naam in de lucht, die hem gierig meeneemt
Zie hem met enkele vleugelslagen uit het raam verdwijnen
vloeiend in een rechte lijn getrokken achter de zwarte silhouetten van de nog ontwakende morgen.
Tot je verdampt was ,keek ik, jij vloeiend in onze realiteit.
En toen het licht werd verdween je,
zonder Gedag .

zaterdag 14 november 2009

La Rencontre .



Nieuwe Lucht vervulde open ogen
die traanden en sloten
Bezit laat mij neer knielen op scherven
Mijn gevoelens dansen nog en ik wil hun geen gladde vloer zijn.
De knikker viel, stuiterde even over de houten vloer, dan lag hij stil.
Dit is wat je wilt, niet waar?
Met een hand voor mijn ogen laat ik me leiden ,Geen zicht maar voel het licht.
Als een windstoot door mijn vingers, ik adem en geef het kans in mijn binnendste te bloeien.
Ik ben geschreven met warmte,
Mijn woorden slaan stuk tegen jouw ogen .
En we lopen blootvoets over stenen water, tot we zacht worden en vloeien
Ver onder de oppervlakte verdwenen
dichtbij, naar elkaar toe getrokken en uiteindelijk rustend
Slapend tot we opnieuw ontwaken door
Donkere wolken die ons zichtbaar maken
En ik vertrok met een lach op mijn lippen .
Au Revoir, Mijn vriend .

vrijdag 6 november 2009

Teardrop on the fire .


-Mevrouw, ik had een ongeluk.
Met haar mee. Ik ben mijn juiste woorden, mijn vertrouwen verloren. En mijn tranen.

-Tranen kunnen niet verloren worden, lief.
-Jawel, mevrouw. Ik haatte ze, maar nu heb ik ze toch wel nodig. Ze absorbeerden werelden in mij, in hun en verhielpen hun naar buiten. Donkere werelden, die nu in me opgekropt zitten. Ze bouwden wegen naar licht, lucht .
Tedere wezens, te erg geschrokken, en toch zijn het trouwe vrienden, ze zullen terug komen, ik weet het. Met velen.
- Wat wanhoop ,zeur, vertel je me dan, kind.
-Nu, dat de wereld om me heen verdronken is in hun, zwarte schemering schaduwen om me heen intenser maakte, ze laten me in de steek. In gezelschap huilen voelt zoveel beter. Maar hun zullen verder zijn gelopen ,als hun in nieuwe vormen vloeien.

-Laat ze nu vloeien.
-Ze houden zich verstopt achter gesloten ogen. Ik voel ze warm, nat, teder maar naar buiten voert geen weg.
En, beseffing hoe ik me voel, slechts in weerspiegeling van andere gezichten. Die wel huilen.
-Ik vrees dat ik je niet begrijp.
-Ik weet. Dat doet niemand op het moment .

maandag 2 november 2009

Of zijn het de golven die de zee meenemen



Ik wou over een rozige dag vertellen.
Een die geboren was uit de schemering, een stukje zilver ,
Teruggevonden in jouw ogen
Vloeiend in morgenlicht reizend
Maar voordat we vergeten, vergeven.
We waren ver weg, buiten zicht slechts schimmen op water.
Ons afvragend waar we zijn, drijven
Woorden die aanspoelden ,stuk sloegen aan de kust
We zonken door de nacht tot we voor onze ogen verdwenen
Kompleet, een geheel
mischien versmeltend.
Gevonden
Elkaar .