vrijdag 6 november 2009

Teardrop on the fire .


-Mevrouw, ik had een ongeluk.
Met haar mee. Ik ben mijn juiste woorden, mijn vertrouwen verloren. En mijn tranen.

-Tranen kunnen niet verloren worden, lief.
-Jawel, mevrouw. Ik haatte ze, maar nu heb ik ze toch wel nodig. Ze absorbeerden werelden in mij, in hun en verhielpen hun naar buiten. Donkere werelden, die nu in me opgekropt zitten. Ze bouwden wegen naar licht, lucht .
Tedere wezens, te erg geschrokken, en toch zijn het trouwe vrienden, ze zullen terug komen, ik weet het. Met velen.
- Wat wanhoop ,zeur, vertel je me dan, kind.
-Nu, dat de wereld om me heen verdronken is in hun, zwarte schemering schaduwen om me heen intenser maakte, ze laten me in de steek. In gezelschap huilen voelt zoveel beter. Maar hun zullen verder zijn gelopen ,als hun in nieuwe vormen vloeien.

-Laat ze nu vloeien.
-Ze houden zich verstopt achter gesloten ogen. Ik voel ze warm, nat, teder maar naar buiten voert geen weg.
En, beseffing hoe ik me voel, slechts in weerspiegeling van andere gezichten. Die wel huilen.
-Ik vrees dat ik je niet begrijp.
-Ik weet. Dat doet niemand op het moment .

2 opmerkingen: