maandag 16 november 2009

De schimmen die ik in morgenlicht tekende.



De muren duwden me plat tegen de grond, weg muur, verschuif muur,
Plafond danst voor mijn ogen.
En alles wat ik in een spiraal van emoties zie
zijn mijn oogleden die in korte afstand net als jonge vogels flatteren,
voor korte tijd wijd open licht binnen laten vloeien
om weer in roesverdronken nacht te vluchten.
En ik zink, ik zink tot de bodem
ik ben een schip zonder zwaartekracht of met juist teveel.
hand onder mijn wang, laat me denken aan onze laatste scherven tweezaamheid
zachte herinneringen doorstromen mij, tekenen je lichtpoorten in het zwart,
tranen vloeien geluidloos tot ze houvast vinden, in een meer vol schimmen.
En ik fluister je naam in de lucht, die hem gierig meeneemt
Zie hem met enkele vleugelslagen uit het raam verdwijnen
vloeiend in een rechte lijn getrokken achter de zwarte silhouetten van de nog ontwakende morgen.
Tot je verdampt was ,keek ik, jij vloeiend in onze realiteit.
En toen het licht werd verdween je,
zonder Gedag .

3 opmerkingen: