zondag 29 november 2009

Veilig.




Door het nieuws vluchtig met je vingers gevlogen, niets aan de hand. de lege kop koffie staat op het plaatje van een aanslag in Pakistan, Geen emotie.
Doorlezen, mischien even huiveren, medelijdend aan mensen denken.
Mischien.
Even stilstaan bij al dat bloed op het zand, goede fotograaf.
Dan jas aan, uit huis gestormd, over straat gehaast, onder hoge dreigende grijze muren die zweigend boven ons zweven.
Mensen versmelten in elkaar, in nietszeggende silhouetten, we hebben geen tijd voor ze.
De dag van vandaag, is niet morgen, is niet 50 jaar geleden, is niet over 100 jaar.
We leven nu, nu gevleid in die vluchtige ademhaling, in die gehaaste blik.
Nu, boterhamzakje dwarreld, flesje kletterd op de grond.
Als marjonetten savonds in de bioscoop, starend op dat grote scherm, the Day after Tomorrow ,2012.
Leuke film ,lievelingsfilm, duizende mensen sterven, auto, vliegtuig, boot ongelukken, wat een actie, je vóelt het bijna.

Het is maar een film, fluisterd moeder naar haar kind, dat huilt en naar buiten wil, de kloof tussen film en realiteit niet begrijpt.
mama ,hoe wil jij ooit begrijpen.
Dat het mischien, nog slapende realiteit is.
Je bent uitgeschakeld.
Je begrijpt het niet.
We zijn niet veilig.
We leven tussen atoomcentrales en tussen terroristen en moordenaars.


-

2 opmerkingen: