zondag 27 december 2009

Gisternacht ben ik in mijn hoofd verdronken.




En ik hoorde je zachte voetstappen op de houten vloer; elk bleek een stille belofte te zijn
jij,
vervullend mijn ogen, verheerlijkend de morgen
en soms liepen wij hand in hand, tot onze voeten zich omsloten.
wij schilderen silhouetten in zacht licht
En ik fluisterde in je gezicht dat nog ingenomen was door schimmen,
hier zijn we, voel me stilstaand in je schaduw.
en mooier dan je getekende mond in het schuwe ochtendlicht,
in je zwarte inktregen waarin we sneller dan treinen vervagen
gesloten in vervlogen momenten die we buiten tijd opnieuw beleven,
ik weet dat jij er was.
en ik voel je woorden vloeibaar zichtbaar door mijn glazen gedachtekom
Ze dreven op een meer van emoties, waarin we verdronken, verdwenen.
Vannacht verdwaal ik in dromen, zie lichtdoorwadende bomen
die de sterren glans ontnemen, hun licht in zich opnemen
voetstappen vervagend op wegloos zwart
rennend door schaduwen die jou ooit observeerden
en ik schreeuw, krijs en doorkras met scherpe vingers
het heden, de oppervlakte
maar tot verleden doorgedrongen,
was jij al lang vertrokken.
-

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen