zaterdag 12 december 2009




Ik weet wie je bent. Ik wou het je alleen even vertellen. Ik houd, van dat wat je bent. Precies, van wat je ,bent.
ik voelde het in cirkels opdwarrelen, ik voelde het warm en lichtelijk op mijn gezicht neervloeien.


Ik liep door donkergrijze muren heen, silhouetten staarden me door intense duisternis aan, misschien onderzoekend. Ik gaf hun geen beeld, ik sloot me gewoon op in mijn eigen onzichtbaarheid en voelde warmte van binnen, een deel was verlicht, en ook als het andere deel nog in nacht gedoopt was, trok iedereen aan dat kleine, gouden deeltje hoop.
En ik warmde mijn vingers aan het, toen ze in koude angst gedoopt waren.
En toen ik mijn ogen sloot, midden op straat bleef staan en even mijn hemeloog volgde, zag ik je weer staan.
Voelde ik weer jouw handen in demijne, je woorden aan mijn lippen.
liefste, ze raakten me. elk van hun. en ook ,toen ze niet meer enkel door vormen spraken.
Maar iedereen rent alleen, iedereen vind zijn eigen weg door de nacht.
ik kan me een tijdje laten dwarrelen, maar dan zou ik toch weer mijn eigen weg langs moeten lopen. daar kan jij mij niet brengen.
Niemand kan me daar brengen, alleen mijn individu.
En dat is sterk, en groeit door jou .
En hij is toch zo bang om te struikelen, je gaf me werkelijk ,steun.

Misschien durf ik ooit weer te schreeuwen, als ik zeker voel dat het niet alleen in me echoot tot het mijn binnendste muren zwart verft.
Schreeuwen in de nacht hebben meer effect.
Gewoon doorlopen
Je komt er wel.

2 opmerkingen: