donderdag 14 januari 2010

Mijn heden, jouw verleden.


Ik was de vraag verloren.
hij beefde in mijn handen, bang om gesteld te worden
gesteld
neergezet
voor antwoorden die hem schuldig lieten voelen.
krachtige antwoorden
pijlsnel, gericht
oneindig veel
Gestolen voor mijn ogen
mijn spiegel vervlogen
vandaag.

dus liet ik hem maar vallen.
En hij brak
onder je voeten weg

En ik zonk weer tot de bodem.
Waar holtes diepte beloofden,
stille dieptes waarin ik, een eindje zwaarteloos
kon voelen
om te begrijpen, vergeten
Jij was niet langer, mijn prachtvol
heden
de dag die we vervulden met perfectie
Was verdwenen.
We liepen
steeds sneller op elkaar af
te vroeg,
liep jij met het geluid van
gebroken glas
door mij heen
mischien, over mij heen.
mischien een vlucht
mischien een nieuw einde
maar een einde is een begin
en ik stort geluidsloos terug
zonder vragen geen antwoorden.

2 opmerkingen: