woensdag 21 april 2010



De zachte schimmen van de bloesemsilhouetten
Kleuren spookgedaantes in het hemeldoek
Mijn stem scheurt gaten in de stilte
Die geluidloos, als gedachtenschimmen in een roes
Door de onbevaren rivieren onder je ogen glijden
ik zeil met mijn blik door de diepte van wolkenmeren
mijn handen doorkamden ruw de laatste zielsnacht
op zoek naar het eerste vonkje ochtend
dat mij absorbeerd, mij redding geeft
In de kolkende stromen van mijn gedachtes
Ondergegaan voordat het leven wederkeerde
Vervluchtigd, ik adem zwarte stukjes duisternis.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen