woensdag 26 mei 2010

Over 100 jaar zijn alle mensen om mij heen gestorven, net als ik.
Weggevaagd als krijt in regen, hele verhalen opgeslokt in zwart asfalt,
Teruggekeerd naar het niets waar we uit groeiden.
We zijn maar reizigers, schimmen in deze wereld,
niemand zal over 100 jaar aan ons denken, de wereld dankt ons niet voor het zijn, wij bedanken de wereld.
Sommige mensen leven liever in één langgetrokken lijn, smal maar wel rijkend tot in verre leeftijd.
anderen leven het liever breder met kans op een voorspoediger Einde.
De vraag is waar je voor jezelf meer waarde aan hecht.
Ik aan het tweede.

De dagen slaan in een zachte roes in elkaar over, ik merk dat dit een goed en belangrijk stukje in mijn eigen bestaan is.
Ik vind zeeén rust in me, die er hiervoor nooit waren.
Ik waai vleugen invloeden op me af, net als golven arriveren ze in mijn ogen en ik vis meerdere op om ze in mijn lichtpoorten toetelaten om korte tijd later de helft weer weg te tranen.

Ik ben laatst tot de conclusie gekomen dat ik niemand anders zou willen zijn. Totaal niet. Dat ik precies degene ben die ik wil zijn, voor dit moment.
Ik heb mijn thuis gevonden. Gebouwd uit speciale mensen om me heen die ik al jaren in me voel en mensen die komen en gaan, waar ik mooie momenten deel om ze later weer te vergeten.
Ik ben niet verbogen, ik voel geen onrust.
Ik dank de mensen en invloeden die me gevormd hebben, alle goede en slechte.
Everything is in its Right Place.

1 opmerking: